Հարցեր քահանային

Հայ առաքելական Սուրբ եկեղեցի

Արարատյան հայրապետական թեմ

Հարցեր քահանային

Ձախ կողմում տեղադրված 33 մասերից և բազում ենթամասերից կազմված հարցաշարում կարող եք գտնել Ձեզ հուզող հարցերի պատասխանները: Եթե այդպիսիք չգտնվեն, ապա գրեք Ձեր հարցը harc@qahana.am էլ. փոստի հասցեին կամ ֆեյսբուքյան Qahana.am էջին: Նամակի subject տեղում նշեք շտապ, եթե ակնկալում եք ստանալ շուտափույթ պատասխան: Ոչ աշխատանքային օրերին ձեր հարցերն ուղղեք ֆեյսբուքյան Qahana.am էջին:


Վերջին 20 հարցերը

Սիրում եմ մի տղայի, ում մայրս դեմ է միայն այն պատճառով, որ իրեն թվում է, թե ես ավելի լավին եմ արժանի: Եթե ես այդ տղայի հետ ամուսնանամ մորս կամքին հակառակ, արդյոք սխալ կգործեմ` լինելով հավատացյալ:

Ծանոթացրեք Ձեր մայրիկին Ձեր ընկերոջ հետ: Միգուցե նրա կարծիքը փոխվի՞: Եվ ամեն դեպքում հնազանդ եղեք Ձեր ծնողին: Ծնողին լսողը Աստծո օրհնությունն է ստանում (տես՝ Ա Պետր. 5:5-10):
Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

Մեկ տարի առաջ երկարատև ու ծանր ծննդաբերությունից հետո որդիս ծնվեց ուղեղի ծանր վնասվածքներով. վնասվել էին շարժողական, տեսողական, լսողական օրգանները: Հարազատներս ինձ համար ծանր որոշում կայացրին, քիչ առ քիչ համակերվեցի այդ որոշման հետ. այժմ որդիս գտնվում է պետության հովանավորության ներքո՝ հատուկ մանկատանը: Մինչև օրս ես ծանր եմ տանում նրա՝ իմ խնամքից զրկված լինելը: Դեռևս չեմ հղիացել: Արդյո՞ք մեղք եմ գործել: Մի՞թե Տերը պատժում է ինձ:

Տերը միանշանակ չի պատժում: Չհղիանալու մեջ չպետք է Աստծո պատիժը կամ անեծքը տեսնել: Այս կյանքն անցողիկ է: Գալու է մի ժամանակ, երբ յուրաքանչյուր մարդ ավարտելու է իր կյանքի ընթացքը և Աստծո առաջ է կանգնելու: Իսկ Քրիստոսի երկրորդ գալուստն իր հետ բերելու է նաև բոլոր ննջեցյալների հարությունը և այդժամ կարևորվելու է մարդու կյանքի ուղին. արդյո՞ք այն եղել է քրիստոնեավայել, արդյո՞ք մարդն աշխատել է իր կյանքի ընթացքում հեռու մնալ մեղքից, և դրանից ելնելով էլ մարդը ստանալու է հավիտենական կյանք և կամ հավիտենական տանջանք: Սակայն Աստված ավելի քան բարեգութ է ձեր զավակի և նման իրավիճակում հայտնված շատ այլ մարդկանց նկատմամբ: Այնուամենայնիվ, մեր մշտական աղոթքն է անհրաժեշտ` նրանց հոգիների փրկության համար, որպեսզի Աստված նրանց միշտ հանգստության և հոգևոր խաղաղության մեջ պահի:
Իսկ ինչ մնում է կրկին հղիանալու վերաբերյալ ձեր անհանգստությանը, ապա հավատացեք, որ այդ օրը կգա, քանի որ Աստված կամենում է, որ մարդը գտնի իր երկրային երջանկությունը, և դա տեղի կունենա այն ժամանակ, երբ բոլոր պայմանները բարենպաստ կլինեն: Կարևորն այն է, որ երբևէ չհիասթափվեք և Աստծուն հարատև խնդրեք, որպեսզի աստվածային շնորհն անպակաս լինի ձեզանից և ձեր ընտանիքից: Նաև շատ կարևոր է երեխայի մկրտությունը` թեկուզև այնտեղ, որտեղ նա բնակվում է: Դրանով դուք կհոգաք նրա անմահ հոգու փրկությունը:


Օրհնությամբ` Տ. Շմավոն քահանա Ղևոնդյան

Եկեղեցին ընդունու՞մ է, որ կնոջ և տղամարդու իրավունքները բոլոր ոլորտներում հավասար են: 

Եթե իրավունքի հարց է, ասեմ, որ բացի քահանայագործելու իրավունքից, տղամարդը և կինը միանշանակ հավասար են Աստծո առջև: Այն, ինչ թույլատրելի է տղամարդուն, պետք է թույլատրելի լինի կնոջը: Այն, ինչ արգելվում է, արգելվում է երկուսին էլ: Խոսքը վերաբերում է Աստծո պատվիրաններին, որոնք գրված են բոլորի համար: Բայց հասարակությունը որոշ սովորություններ և երևույթներ այլ կերպ է ընդունում: Դժբախտաբար, հասարակությունը տղամարդու կատարած որոշ արարքները թույլատրելի է համարում, կնոջ կողմից` ոչ: Եթե դրանք բարի երևույթներ են, Աստծո համար հաճելի են, եթե չար են` նշանակություն չունի, թե ով է կատարողը, Աստծո համար ընդունելի չեն:


Եթե հասարակությունն է տարբերություն դնում, դա հասարակության մեղքն է, ոչ թե Աստծո, բայց որպես մարդ արարած, տղամարդը և կինն Աստծո համար համարժեք, համազոր, համաիրավունք անհատներ են աշխարհում:


Օրհնությամբ՝ Տ. Սասուն Ծ. վարդապետ Զմրուխտյան

Ինչո՞ւ է տղամարդը միշտ մեղադրում կնոջը դրախտից վտարվելու համար: 

Ադամի և Եվայի պատմությունը պարզ անհնազանդության երևույթ էր: Երբ Աստված հարցնում է Ադամին, թե ինչու՞ կերար արգելված պտուղը, նա պատասխանում է. «Այս կինը, որ տվեցիր ինձ, նա տվեց ինձ ծառի պտղից, և ես կերա» (Ծննդ. 3:12): Աստված դրա համար պատժեց և Ադամին, և Եվային, որովհետև երկուսն էլ մեղավոր էին: Սա բնական հոգեվիճակ է, որը կարող եք տեսնել ամենուրեք, անգամ մանկապատեզում: Եթե մեկը հանցանքի մեջ է և չի ցանկանում այդ ընդունել, միշտ մատնացույց է անում ուրիշին, որպեսզի արդարանա: Ադամը ցանկանում էր արդարանալ, թե՝ ինքը չէր մեղքի աղբյուրը: Ի վերջո, Ադամն ինքն էր որոշում կայացնողը` ինչ անի, ուտի՞ պտուղը, թե՝ ոչ:


Օրհնությամբ՝ Տ. Սասուն Ծ. վարդապետ Զմրուխտյան

Ի՞նչ է քրիստոնեական դաստիարակությունը: 

Երկու տարբեր մոտեցումներ կարելի է ցուցաբերել այս հարցի շուրջ` քրիստոնեական դաստիարակությունը նախ որպես գիտելիք և հետո՝ կյանք։ Եթե նախ չճանաչենք այդ կյանքը, չխորհենք այդ կյանքի շուրջ, չենք կարող այդ կյանքով ապրել։ Ուստի, նախ պետք է գիտենալ, թե ի՞նչ է քրիստոնեությունը, քրիստոնեավայել կյանքով ապրելը, քրիստոնեության պատմությունը, քրիստոնեական կյանքի փորձառությունը։


Քրիստոնեական դաստիարակությունը, որպես գիտելիք, հղկում է մարդու հոգին։ Քրիստոնեական դաստիարակություն չունենալու պատճառով է, որ այսօր շատ աղանդավորներ կան։ Մարդիկ պարզապես չգիտեն, թե ինչ է եկեղեցին։ Եվ այստեղ է, որ այդպիսիներին քրիստոնեական դաստիարակությամբ հոգևոր սնունդ և իմացություն պետք է տրվի, ճշմարիտ ճանաչողություն իրենց եկեղեցու մասին։ Պիտի ճանաչել արմատները, որպեսզի իմանալ, թե ծառը որտեղից է սնունդ քաղում, որ կանգուն է մինչև այսօր։


Օրհնությամբ՝ Տ. Ղուկաս աբեղա Զաքարյան

Կա՞ դաստիարակչական որևէ սկզբունք, որով պետք է առաջնորդվի քրիստոնեական ընտանիքը։ 

Նախ ընտանիքը պետք է կապ ունենա որևէ հոգևորականի հետ, ում մոտ կարող է գնալ մեղքերը խոստովանել, խրատներ ու խորհուրդներ ստանալ: Մկրտության ժամանակ պետք է այնպիսի մեկին ընտրել կնքահայր, ով իր սանիկների նկատմամբ հոգածության պարտականություն ունի։ Նա նաև պետք է օգնի սանիկներին քրիստոնեական դաստիարակության հարցում։ Հայրն ու մայրը պետք է ոչ միայն մարմնավոր, այլ նաև հոգևոր ծնողներ լինեն։ Դաստիարակությունը սկսվում է մանկական Աստվածաշնչով, երբ մայրը զավակին կարդում է մանուկ Հիսուսի, սրբերի վարքերը, պատումները։ Երեխաներին պետք է սովորեցնել կարճ, մանկական աղոթքներ, «Հայր մերը», որպեսզի ընտանիքում աղոթքով սեղան նստեն, որն էլ հենց քրիստոնեական դաստիարակություն է:


Օրհնությամբ՝ Տ. Ղուկաս աբեղա Զաքարյան

Դարեր շարունակ Եկեղեցում կրթել ու սերունդներ են դաստիարակել հոգևորականները, իսկ այժմ, անգամ կրոն առարկան շատ հաճախ դասավանդում են կանայք։ Մի՞թե դա ընդունելի է:

Վարդապետելն ու ուսուցանելը տարբեր բաներ են: Նախկինում վարդապետը հենց ուսուցիչն էր։ Բայց այսօր վարդապետել` նշանակում է դավանաբանական ազատ միտք արտահայտել, յուրովի ձևակերպումներ տալ։ Իսկ այսօրվա ուսուցչին դասագրքեր են տրված, որով պետք է առաջնորդվի, և այդ է իր սահմանը։ Կարծում եմ, որ այս հանգամանքը պիտի հաշվի առնել։ Եկեղեցին հիմա գնում է այդ քայլին, որովհետև չունի այնքան հոգևորականներ, որպեսզի դպրոցներում դասավանդեն։ Բացի այդ, կնոջ դերը երբեք չի անտեսվել, կինը միշտ էլ կարողացել է իր մայրական սիրով, քրոջ պատրաստակամությամբ ծառայել Եկեղեցում։ Այսօր լավ է, որ կինը կարողանում է մասնակցել Եկեղեցու գործերին։ Եկեղեցին մենք բոլորս ենք։ Եվ այն կին-ուսուցիչը, ում մի փոքրիկ ծուխ է վստահված, պետք է կարողանա պատվով կատարել այդ պարտականությունը։


Օրհնությամբ՝ Տ. Ղուկաս աբեղա Զաքարյան

Ի՞նչ միջոցներով կարելի է հաղթահարել տարիքային որոշ բարդույթները: Գուցե պետք է համբերությամբ սպասե՞լ, որ տարիքն անցնի, ցանկություններն էլ՝ հետը:

Երկրորդ դարում առաջավոր ասիական և եգիպտական ճգնավորական կենտրոներում գործում էին ճգնավորներ, աղոթում, ճնշում իրենց անձը: Բայց պարզվում է, որ ամենադժվար հաղթահարելի մեղքը մտային, ցանկական, ցասումնական և զգայական մեղքերն են: Քանի որ ամեն տարիք բերում է իր ներքին զորությունը, և ինչպես ծաղիկը որ բացվում է, պետք է փոշոտվի և պտուղ տա, այնպես էլ ամեն երիտասարդ աճում է, ծաղկում, և այդ ընթացքում զարգանում է նրա ցանկական աշխարհը: Եթե այդ աշխարհը չլինի, նա իներտ լինի, գործ չանի, չսովորի, բարիք չգործի, ապա մարդիկ չեն ամուսնանա, սերնդափոխություն չի լինի և այլն: Այդ ամենը մեզ մղում է բարիք գործելուն:


Երբ մարդ դեռևս չի հանդիպել իր երկրորդ կեսին, նա կարող է ունենալ հրապուրանքի պահեր, ներքին պայքար: Դրա համար մենք աղոթում ենք, Ս. Պատարագի ենք մասնակցում, խոստովանում մեղքերը, հաղորդություն ստանում:


Երկրորդ դարի ճգնավորներից մեկն ասել է, որ աշխարհում չկա այնպիսի պատերազմ, որը հավասարվի հոգևոր պատերազմին, քանի որ, ինչպես Ս. Պողոս առաքյալն է ասում, «մեր պատերազմը մարմնի և արյան հետ չէ, այլ` իշխանությունների հետ, պետությունների հետ, այս խավար աշխարհի տիրակալների հետ և երկնքի տակ եղող չար ոգիների հետ» (Եփես. 6:12):


Մենք պիտի ուժ և կարողություն հայցենք, որ կարողանանք թե սեփական ուժերով, թե քահանայի օգնությամբ հաղթահարել տարիքային այդ բարդույթները: Կարևորը չհուսահատվելն է: Փորձությունները կգան, իսկ մենք Աստծո օգնությամբ միշտ պետք է դրանք հաղթահարենք:


Օրհնությամբ` Տ. Շահե քահանա Հայրապետյան

Երկու տարի առաջ սիրավեպ եմ ունեցել մի երիտասարդի հետ, ով ինչ-ինչ պատճառներով ամուսնացավ ուրիշի հետ: Ամեն կերպ փորձել եմ զգացմունքներս սպանել այդ մարդու հանդեպ, սակայն ոչ մի կերպ չի ստացվում: Արդյո՞ք մեղք է ամուսնացած մարդուն սիրել:

Սիրելը մեղք չէ, սրտում նրան ցանկանալն է մեղք (Մատթ. 5:28): Եթե այդ երիտասարդը, չնայած այն մտերմությանը, որը դուք ունեիք, ամուսնացավ ուրիշի հետ, ուրեմն Ձեզ չի սիրում, և բացառված չէ, որ եթե ամուսնանայիք, թողներ Ձեզ: Ուստի մի փորձեք նրան վերադարձնել:


Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

Երբևէ չամուսնացած աղջիկը հանդիպում է չամուսնացած տղայի հետ և ցանկանում նրանից երեխա ունենալ: Նա արդեն բավական մեծ է, կարծում է, թե էլ չի ամուսնանա: Նրանք ինչ-ինչ պատճառներով չեն կարող ամուսնանալ, բայց սիրում են միմյանց: Տղան համաձայն է դրան, բայց հետագայում չի կարող լինել միշտ այդ աղջկա կողքին և օգնել նրան, հնարավոր է, որ նա ամուսնանա մեկ ուրիշի հետ: Արդյո՞ք դա մեղք է:

Անշուշտ, դա մեղք է: Դուք ուզում եք խորամանկորեն շրջանցե՞լ համընդանուր ընդունված կարգերը: Ս. Պողոս Առաքյալն ասում է. «Չպոռնկանալու համար, յուրաքանչյուր մարդ թող իր կինն ունենա, և ամեն կին՝ իր մարդը» (Ա Կորնթ 7:2): Սա նշանակում է, որ ամուսնությունից դուրս հարաբերությունները ըստ Ս. Պողոս առաքյալի համարվում են պոռնկություն, իսկ զավակները՝ ապօրինի: Լավ է պտղաբեր լինել առաքինությամբ, քան՝ ապօրինի զավակներով, ովքեր դժբախտ են լինելու, նրանց հետ և՝ Դուք, և Աստծո դատաստանից չեք խուսափելու (տես՝ Իմաս. Սող. 3:13-4:1; Ա Կորնթ. 6:9):


Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

Աստված ստեղծում է այնպիսի իրավիճակներ, որ դրանցից ելնելով` կայացնենք որոշումներ: Մտածում եմ, որ Աստված ինձ ասում է, որ ես պիտի երեխա ունենամ, քանի դեռ ծնողներս իմ կողքին են, առողջ են, աշխատում են և կարող են ինձ օգնել: Մենք ունենք երեք հարկանի մեծ տուն: Իմ սիրեցյալին շատ եմ սիրում, նա էլ` ինձ, ես չեմ կարող ապրել առանց նրա, շատ կուզենայի, որ նա լիներ իմ երեխայի հայրը, սակայն չեմ էլ ցանկանում երեխա ունենալով` նրան կապել ինձ: Պարզապես ուզում եմ մայրանալ` հասկանալով, որ ինձ սպասում է դժվար ճանապարհ: Ես գիտակցում եմ, որ բանը միայն երեխա ունենալը չէ, պետք է նրան պահել, մեծացնել, խնամել, ճիշտ դաստիարակել, որ նա լավ մարդ դառնա: Իսկ ուրիշին ես այլևս չեմ սիրի և հաստատ չեմ ամուսնանա:

Դուք ցանկանում եք զավակ ունենալ «սիրեցյալ» կոչվող մարդուց, ում հետ, ինչպես Դուք եք ասում, չեք կարող ամուսնանալ: Միևնույն ժամանակ թույլ եք տալիս մի միտք, որը չի կարող ճիշտ լինել: Դուք ասում եք, որ երեխա ունենալու Ձեր որոշումը գալիս է դրդմամբ այն հանգամանքների, որոնք «ստեղծել» է Աստված: Եվ քանի որ Դուք չեք կարող ամուսնանալ, ուստի ապօրինի, այսինքն՝ ոչ օրինական ամուսնությունից և առանց Աստծո օրհնության, զավակ ունենալն Աստծո կա՞մքն եք համարում: Դա աբսուրդ է: Դուք գուցե չեք պատկերացնում, սակայն Ձեր կամեցածը պոռնկություն է (տես՝ Առակաց 14:12; Ա Կորնթ 7:2): Եթե Ձեր սիրեցյալը սիրում է Ձեզ, ուրեմն՝ կամուսնանա Ձեզ հետ: Իսկ եթե չեք ամուսնանալու, ուրեմն զավակ էլ չպետք է ունենաք, որովհետև «լավ է անզավակ լինել, բայց առաքինի...» (տես՝ Իմաս. Սող. 3: 13-4: 4; Ա Կորնթ. 6:9):


Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

Արդյո՞ք մեղք է, երբ ամուսնալուծված կինը և ամուրի տղամարդը հարաբերություններ են ունենում:

Այո, մեղք է, և այդ պատճառով, չգայթակղվելու համար, Աստված սահմանեց տղամարդու և կնոջ միությունը՝ ամուսնությունը, որով հիմք դրվեց անբաժանելի ընտանիքին: Ամուսնությունից դուրս ցանկացած հարաբերություն մեղք է:


Օրհնությամբ` Տ. Շմավոն քահանա Ղևոնդյան

Եթե կինն ամուսնացել է եկեղեցական ծեսով և ամուսնալուծվել, իսկ ներկայումս ընկեր ունի, արդյո՞ք դա շնություն է:

Իրականում` այո: Քրիստոս հստակ արտահայտեց Աստծո դիրքորոշումը այդ հարցում. «Եթե մի մարդ արձակի իր կնոջը և ուրիշին առնի, շնություն արած կլինի։ Եվ մի կին եթե թողնի իր ամուսնուն և ուրիշ մարդու կին լինի, շնություն արած կլինի» (Մարկ. 10։11-12)։ Ընդհանուր առմամբ, արտաամուսնական կապը մեղսալի է, և կողմերից որևէ մեկի նախկինում ամուսնացած լինելը կամ չլինելը ամենևին նշանակություն չունի:


Օրհնությամբ` Տ. Շմավոն քահանա Ղևոնդյան

Ես և իմ սիրած տղան ապրում ենք միասին 7 ամիս, արդեն միմյանց լավ ճանաչելով`որոշել ենք ամուսնանալ: Կարո՞ղ ենք պսակադրվել եկեղեցում:

Եկեղեցում կատարվող ամուսնության արարողությունը կոչվում է պսակադրություն: Անհրաժեշտ է գիտակցել, որ այն իսկապես իրական խորհուրդ է և կատարվում է ամուսնացող զույգի սրտերում՝ որպես հիմք ունենալով նրանց Աստծո և միմյանց նկատմամբ առաքինի և սուրբ սերը։ Տերը ամուսնության խորհրդի մասին ասում է. «Դուք չե՞ք կարդացել, որ Նա, Ով ի սկզբանե ստեղծեց, արու և էգ արարեց նրանց և ասաց. «Որի համար մարդը պիտի թողնի իր հորն ու մորը և պիտի գնա իր կնոջ հետևից, և պիտի լինեն երկուսը մեկ մարմին»։ Արդ, ինչ որ Աստված միացրեց, մարդը թող չբաժանի» (տես՝ Մատթ. 19։ 4-6)։ Այդ միությունը, որը Տերը «մեկ մարմին» կոչեց, կնքվում է ամուսնացող զույգի սրտերում։ Այն սենտիմենտալ կամ ձևական արարողություն չէ, որ ուզենք կամ չուզենք, այլ անհրաժեշտ արարողություն է, որպեսզի հետագա կյանքը նորաստեղծ ընտանիքում Աստծո օրհնությամբ անցնի։ Դուք ասում եք, որ 7 ամիս միմյանց հետ ապրում եք և արդեն միմյանց լավ ճանաչում եք։ Իսկ ի՞նչ կասեիք, եթե Ձեր սիրած տղան Ձեզ արդեն լավ «ճանաչելուց» հետո որոշեր Ձեզ հետ չամուսնանալ։ Ամուսնության խորհրդից առաջ սեռական հարաբերությունները՝ թեկուզ և մեկ անձի հետ և ամուսնության նպատակով, Աստված մեղք է համարում։ Այն մեղք է, որովհետև ո՛չ թե Աստծուն դուր չի գալիս, այլ մեզ է վնաս։ Եկեղեցին չի մերժի Ձեր ամուսնությունը, սակայն պայմանով, որ ապաշխարեք։ Պետք է ապաշխարեք, ոչ թե նրա համար, որ այն Աստծուն դուր է գալիս, այլ անհրաժեշտ է Ձեզ՝ Ձեր հոգևոր կյանքի երջանկության համար։ Զրուցեք քահանայի հետ, ով Ձեզ պսակադրելու է։ Աստված Ձեզ օրհնի։


Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

Մեր Հայ Առաքելական եկեղեցին ինչպե՞ս է վերաբերվում լեսբուհի, գեյ, բիսեքսուալ, տրանսգենդեր, տրանսսեքսուալ, տրանսվեստիտ, քվիր համայնքի ներկայացուցիչներին և արդյո՞ք այդ համայնքի ներկայացուցիչներն իրենց բացասական ազդեցությունը չեն թողնում մեր հասարակության առողջ ձևավորման վրա, իսկ եթե առկա է բացասական ազդեցություն, ինչպիսի՞ քայլեր է ձեռնարկում եկեղեցին:

Նախ ասեմ, որ այդպիսի համայնքներ գոյություն չունեն: Կան այդպիսի ախտերով տառապող անձինք: «Համայնք» բառնը այլ նշանակություն ունի: 

Մեր Եկեղեցին այդ ախտերը դատապարտում է: Եկեղեցին դրանք անօրենություն՝ մեղք է համարում: Ս. Պողոս Առաքյալն ասում է. «... արդարների համար չէ օրենքը, այլ՝ անօրենների և անհնազանդների, ամբարիշտների և մեղավորների, անմաքուրների և պիղծերի, հայր ու մայր անարգողների, մարդասպանների, պոռնիկների, արվամոլների, մարդագողերի, ստախոսների, սուտ երդվողների, այլև ամեն բանի համար, որը հակառակ է ողջամիտ վարդապետութեան» (Ա Տիմոթ. 1:9-10): Սեռական ցանկության բավարարման ոչ օրինական (այսինքն՝ ամուսնությունից դուրս) և ոչ բնական (այսինքն՝ այն ամենն ինչ դուք թվարկել եք) եղանակները մեղքեր են, և դրանք գործողները կրկնակի կերպով դատապարտության են արժանանում՝ նախ՝ իրենց կորստյան, որովհետև Ս. Պողոս առաքյալն ասում է. « Չգիտե՞ք, թե անիրավներն Աստծո արքայությունը չեն ժառանգում. մի՛ խաբվեք. ո՛չ պոռնիկներ, ո՛չ կռապաշտներ, ո՛չ շնացողներ, ո՛չ իգացողներ, ո՛չ արվամոլներ, ո՛չ գողեր, ո՛չ ագահներ, ո՛չ հարբեցողներ, ո՛չ բամբասողներ, ո՛չ էլ հափշտակողներ Աստծո արքայությունը չպիտի ժառանգեն» (Ա Կորնթ. 6:9-10), և գայթակղություն են ուրիշների համար, ում մասին Տերն է ասում. «Վա՜յ աշխարհին՝ գայթակղությունների պատճառով. գայթակղություններ պետք է որ գան, բայց վա՜յ այն մարդուն, որի միջոցով կգա գայթակղությունը» (Մատթ. 18:7): Մեղքը զարգանալու հատկություն ունի: Դուք չե՞ք զարմանում, որ այդքան բազմազան են սեռական ախտերը:
Եկեղեցու միակ մեթոդը քարոզությունն է: Եկեղեցին պատրաստ է ծառայելու նրան, ով զղջալով ցանկանում է ապաշխարել:


Օրհնությամբ՝ Տ. Սմբատ քահանա Սարգսյան

23 տարեկան եմ, ամուսնացել եմ և պետք է երեխա ունենամ: Սակայն չեմ դադարում սիրել այն մարդուն, ում հետ ինտիմ կապի մեջ եմ չորս տարի: Շատ անգամ եմ փորձել այդ կապը խզել նրա հետ, չի ստացվել: Մե՞ղք է, երբ սիրում են անշահախնդիր: 

Աստված շնորհել է մարդուն մեծ սեր, նաև այդ սերը բաշխելու կարողություն: Երբ կարդում ենք տասնաբանյա պատվիրանները կամ խոստովանության կարգի «մեղա»-ների շարքը, հանդիպում ենք անհավատարմության, շնության մեղքերի, որոնք կարելի է համարել նաև անշահախնդիր սիրո արդյունք: Պետք է քաջություն ունենալ խոստովանել, որ ճիշտ չէ այն զգացումը, որը կարող է մեծ մեղք ծնել: Մարդն ազատ կամք ունի և ինքն է տնօրինում իր կյանքը: Մարդը պետք է հասկանա, որ ամուսնության հիմքը սերն է: Եթե ամուսինների միջև բացակայում է սերը, ապա ամուսնությունը դառնում է զուտ միություն` որդեծնության նպատակով: Ամուսնության նպատակը կյանքի ուղիով միասին սիրով քայլելն է: Աստված բարի է և քեզ շատ բան է շնորհել ու կշնորհի: Իրականում Աստծո շնորհները կորցնելու ճանապարհին եք: Պետք է հասկանաք, որ այդ «սերը» ոչ թե փրկում, այլ կործանում է Ձեզ: Ձեր ապագան Դուք պետք է կերտեք: Այս պարագայում ճիշտ կլինի որևէ առնչություն չունենալ այդ մարդու հետ: Ժամանակն ու տարածությունն իրենց գործն անում են: Եթե արժևորում եք Ձեր ընտանիքը և երեխայի խաղաղ կյանքը, ապա վստահ եմ, որ խելացի քայլ կանեք:


Օրհնությամբ՝ Տ. Շմավոն քահանա Ղևոնդյան

Ունեմ շատ լավ ամուսին և սիրում եմ նրան: Նա էլ ինձ է սիրում: Բայց հաճելի է շփվել իմ ընկերոջ հետ, որը նույնպես սիրում է ինձ: Ի՞նչ անել:

Եթե ընտանիքում փոխադարձ սեր ու նվիրում կա, ապա դժվար է հասկանալ, ինչու եք բարդացնում Ձեր համատեղ կյանքը: Ոչ ոք չի կարող Ձեզ արգելել՝ սիրել կամ չսիրել որևէ մեկին: Վստահ եմ, որ մի առ ժամանակ հետո, Դուք միայն հեռվից սիրելով չեք հագենա, և անխուսափելի կլինի ցավալի իրողությունը:


Հուսով եմ, հեռատես կլինեք, և միշտ Աստծուն կդիմեք, որ Ձեզ օգնի: Վստահաբար Նա Ձեզ ցույց կտա դժվարին իրավիճակից դուրս գալու ելքը:


Օրհնությամբ՝ Տ. Շմավոն քահանա Ղևոնդյան

Կա՞ որևէ ընդանուր հասկացություն, թե ի՞նչ են բարին ու չարը: 

Բարին Աստված է, այն սերն է, որով մարդը գիտակցաբար գնում է դեպի Տերը: Այն մարդը, ով իր սրտում սեր ունի, երբեք չի կարող վատ բաներ անել: Երբ մարդ Աստծով ներշնչված հոգեպես խաղաղ է, հավասարակշռված, չի կարող վատ բաներ խորհել, ինչ-որ մեկին վնասել, անարգել: Դրան հակառակը չարն է, որ Աստծո հետ կապ չունի:


Աստված չի ստեղծել ո՛չ չարությունը, ո՛չ էլ չարին: Ինչպես մութը լույսի բացակայությունն է, այնպես էլ չարը բարու բացակայությունն է: Չարն իր մեջ սեր չունի, որովհետև Աստվածաշունչն ասում է. սերը չի նախանձում, չի հայհոյում, չի բամբասում և այլն (տե՛ս՝ Ա Կորնթ. 13:4-7), իսկ ով սեր չունի` չար է, հետևաբար բամբասում է, սպանում, հայհոյում, անարգում, վերացնում այն, ինչ Աստված է ստեղծել: Չարը գիտակցաբար մերժում է բարուն: Այսինքն` ոչ թե չարն է գալիս, հայտնվում մարդկանց մեջ, այլ մարդիկ իրենց կամքով են չարանում՝ մերժելով բարին:


Օրհնությամբ՝ Տ. Անուշավան վարդապետ Ժամկոչյան

Հնարավո՞ր է, որ մարդ չհավատա Աստծուն, սակայն բարի լինի: 

Հնարավոր է: Մի դասախոս ունեինք, որ Հին Կտակարան էր դասավանդում: Մի անգամ նրան հարցրեցինք, թե արդյո՞ք Քրիստոսի անունը, նրա վարդապետությունը, փրկության ճանապարհը չիմացող, չմկրտված մարդիկ չեն փրկվելու: Նա հետաքրքիր պատասխան տվեց, թե նրանք իրենց կատարած գործերի համաձայն են դատվելու: Ով լսել է Քրիստոսի անունը և ոչ քրիստոնեական կյանքով է ապրում, ա՛յլ դատաստան պիտի ունենա նրանց համեմատ, ովքեր չեն լսել և հնարավորություն չեն ունեցել քրիստոնեությունը ճանաչելու:


Օրհնությամբ՝ Տ. Անուշավան վարդապետ Ժամկոչյան

Հնարավո՞ր է, որ մի օր Հայր Աստված նոր մարդ ստեղծի: 

Եկեղեցին երբևէ նման տեսակետ չի ունեցել: Աստված նոր մարդ չի ստեղծում: Մենք ենք նոր մարդ դառնում, երբ մկրտությամբ մաքրվում ենք ադամական մեղքից, վերստին ծնվում և ստանալով Սուրբ Հոգու շնորհները՝ դառնում Աստծո որդեգիրները, Քրիստոսի ժառանգակիցները և Սուրբ Հոգու տաճարն ու բնակարանը:


Օրհնությամբ՝ Տ. Հովակիմ աբեղա Մանուկյան

Եկեղեցական տոներ

« Հունվար 2017 »
ԵրկԵրքՉրքՀնգՈւրբՇբթԿիր
2
3
4
7
8
9
10
11
12
15
18
20
22
25
27
29

Թեմական կյանք