Հարցեր քահանային

Հայ առաքելական Սուրբ եկեղեցի

Արարատյան հայրապետական թեմ

Ազատության մեջ եղողներն ավելի շա՞տ չեն մեղանչում, քան բանտարկյալները:

Հարազատներ եմ կորցրել, վախենում եմ, որ ես էլ մեռնեմ, թեև 25 տարեկան եմ, տանջվում եմ իմ մեղքերի համար: 

Ի՞նչ անել, եթե մարդը փորձությունների է ենթարկվում և խաղաղության կարիք ունի: 

Աստված ոչնչից ստեղծեց չարին: Չէ՞ որ Նա ամեն ինչ գիտեր: Ինչո՞ւ չոչնչացրեց, ինչո՞ւ թույլ տվեց, որ նա մարդկությանն իր ետևից տանի:

Ինչի՞ց կարող է վախ առաջանալ: 

Ինձ սարսափեցնում է այն միտքը, որ ես Աստծուն ուզում եմ սիրել իմ բարիքների ստացման համար: Տրտմում և հուսահատվում եմ փորձությունների ժամանակ, մեղադրում եմ Աստծուն ինձ ստեղծելու համար: Ի՞նչպես վարվեմ:

Աստծո երկյուղով ապրելն արդյո՞ք չի նշանակում անհամարձակ լինել: 

Բնական աղետներն ու՞մ գործերն են` սատանայի՞:

Ինչո՞ւ ամենազոր, ամենակարող ու ամենաբարի Աստված չխնայեց Իր սիրելի ժողովուրդներից մեկին` հայերին, և պատմության ընթացքում թույլ տվեց մեր ազգի անհիմն կոտորածը, որը հասավ իր գագաթնակետին` եղեռնին:

Ինչո՞ւ այսքան տարի անց հիշել այդ սարսափելի իրադարձությունը: Ինչո՞ւ քրքրել անցյալը, վերականգնել, հիշողությամբ հարություն տալ մոլեռանդ, բարբարոս սպանության պատկերներին, ինչո՞ւ կարդալ անմարդկային տառապանքների նկարագրությունը, զննել հոգին սարսռեցնող լուսանկարները: Արդյո՞ք պետք է փորփրել այդ հին վերքերը: Ավելի լավ չէ՞ մոռացության մատնել համարյա հարյուրամյա վաղեմություն ունեցող տխուր իրադարձությունը: Եվ ամենագլխավորը, արդյո՞ք հայերը, որպես քրիստոնյա ազգ, մինչև վերջ ներելու են կորստի ցավը և ապրողների տառապանքը: Թե՞ նա, ով դավանում է Քրիստոսին, պետք է ների իրեն չարություն պատճառողին, ջնջելով իր մտքից և գլխավորը` սրտից, հիշողությունն անգամ նրա մասին:

Եկեղեցական տոներ

« Հունիս 2018 »
ԵրկԵրքՉրքՀնգՈւրբՇբթԿիր
1
6
8
13
15
17
20
22
27
29

Թեմական կյանք